Friday, August 15, 2014
ငယ္ေလလည္ေလ ႀကီးေလၿဖီးေလ
ကေလးအရြယ္
ရပ္ကြက္အတြင္းမွကေလးတစ္သုိက္ ပိုက္ဆံေထာင္၍ ေက်ာက္ဒုိးႏွင့္ပစ္သည့္
ကစားနည္းကုိ ကစားလ်က္ ရွိသည္။ အေၾကြေစ့မရွိေတာ့သည္ျဖစ္၍ တစ္ရာတန္၊ ႏွစ္ရာတန္ ေငြစကၠဴမ်ားအား
အေသးဆံုး အရြယ္ ျဖစ္ေအာင္ ေခါက္ကာ ေျမေပၚ တြင္ စုိက္၍ေထာင္သည္။ ေျခလွမ္း ၁၀လွမ္းခန္႔
အကြာမွ ေက်ာက္ဒုိးျဖင့္ ထိေအာင္ပစ္ျခင္း ျဖစ္သည္။ မည္သူကစ၍
ပစ္မည္ကုိ စည္းနီးလု၍ ဆံုးျဖတ္ၾကသည္။ ပစ္၍လဲလွ်င္ လဲသည့္ ေငြစကၠဴေခါက္အား ယူႏိုင္သည္။
သံုး၊ေလးခုလဲလွ်င္လည္း သံုး၊ေလးခုယူရန္ျဖစ္သည္။ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္စီ ပစ္ၿပီးခ်ိန္၊ ေငြစကၠဴေခါက္မ်ား က်န္ေနပါက
ထပ္ပစ္မည္လား၊ ထပ္ျဖည့္မည္လား ဆုိသည္ကုိ အားလံုးသေဘာတူဆံုးျဖတ္ၾကသည္။
မၾကာခဏ အက်န္မ်ားျခင္း၊ က်န္သည့္ တစ္ခု၊ ႏွစ္ခုမွာ ပစ္ရန္ခက္ျခင္းျဖစ္လာသည့္အခါ
ကစားပံုကုိ တစ္မ်ဳိးေျပာင္းၾကသည္။ တစ္ခုလဲ တစ္ခုယူမဟုတ္ေတာ့။ ေခါင္ထိအကုန္ယူျဖစ္လာသည္။ ထုိနည္းတြင္ ထိသည့္
ေငြစကၠဴ မွစ၍ ပစ္သူဘက္မွ ေငြစကၠဴအားလံုး ရႏုိင္ေပသည္။
တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ျငင္းၾက၊ ခံုၾက၊ ထင္ျမင္ခ်က္ေတြေပးၾကႏွင့္
ကစား၀ုိင္းပ်က္သြားသည္။ တစ္ေယာက္က ေျပာသည္။ သူတုိ ႏိုင္မယ္မွန္းသိလုိ႔
ေခါင္ထိအကုန္ယူခ်င္တာ။ " ႐ႈံးသူက မေက်နပ္၊ စိတ္ထဲက ႀကိမ္း၀ါးသည္မွာ " ေနႏွင့္ ဦးေပါ့ကြာ၊
တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ ေတြ႕ၾကေသးတာေပါ့"။ ႏုိင္သူက
ၿငိမ္ေနလုိက္သည္။ ကေလးဘ၀ ခုိေအာင္းခဲ့သည့္ခံစားခ်က္မ်ားမွ တစ္ခုျဖစ္ပါသည္။
လူငယ္အရြယ္
ရြာစြန္ထန္းေတာတြင္ လူငယ္တစ္သိုက္ ၀ုိင္းဖြဲ႕ကာ ထန္းရည္ေသာက္လ်က္ရွိသည္။ နံနက္ေစာေစာ အိပ္ရာထ၍ႏြားႏွစ္ေကာင္ဆြဲကာ ထြန္တံုးထမ္းရင္း လယ္ကြင္းသုိ႔ ေရာက္ခဲ့သည္။
ေနမြန္းမတည့္မီ တစ္ဧကေလာက္ၿပီးရန္ ေမွ်ာ္မွန္းသည္။ ၿပီးခ်င္သည္မွာလည္း ထယ္ထုိးၿပီး၊
ထြန္တုိက္ၿပီးသည္အထိ ျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ႏြားတစ္ရွဥ္းသာမက ကြၽဲတစ္ရွဥ္းပါ ေခၚလာခဲ့သည္။
ခုေတာ့ျပီးျပီ၊ လိုခ်င္သည့္ အတိုင္းအတာလည္းျဖစ္ၿပီ။ တစ္မနက္ခင္း ပင္ပန္းသမွ် ထန္းရိပ္မွာ
ေခြၽးသိပ္ရေတာ့မည္။ထန္းရည္သည္ ပုစြန္ဆိတ္ခုန္ေနသလို ပဲၾကီး ေလွာ္ကလည္း ၾကြပ္ရြလ်က္ရွိသည္။
ထန္းတဲရွင္ ကိုခ်က္ႀကီးက ပင္က်ရည္လက္က်န္ဟုဆုိကာ ထန္းအုိးႏွစ္ျမဴ
လာခ်သည္။ ေသာက္မည့္သူက ေလးေယာက္ဆုိေတာ့ အာသာေျပမည္ မထင္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ကုိခ်က္ႀကီးႏွင့္
အေလာင္းအစား တစ္ခု လုပ္ၾကသည္။ ထန္းပင္ေပၚက ထန္းသီးကုိ ေလးခြႏွင့္ပစ္မည္။ တစ္လံုးျပဳတ္က်လွ်င္
တစ္အိုး၊ ႏွစ္လံုးျပဳတ္က်လွ်င္ ႏွစ္အိုး ေပးရမည္ဟု ကိုခ်က္ၾကီးသေဘာတူ၍ ေခါင္းေပၚက ထန္းသီးစိမ္းမ်ားကို
ရီေ၀ေ၀ႏွင့္လက္တည့္စမ္းၾကသည္။ ေလာက္ စာလံုးတစ္အိတ္သာ ကုန္သြားသည္။ ထန္းသီးတစ္လံုးမွ်
ေၾကြက်ျခင္းမရွိ။ ထုိအခါမွကိုခ်က္ႀကီးက ရင္တြင္းျဖစ္စကားဆုိသည္။ " ဘယ္အရာမွအလကားမရဘူး
" ဟူ၍ျဖစ္သည္။
လူလတ္ပုိင္းအရြယ္
လူလတ္ပုိင္းအရြယ္တစ္စု 'Indoor game ' ဟုဆုိကာ ဲ႐ုိက္ၾကသည္။ ေယာက်္ားေတြခ်ည္းမဟုတ္၊ မိန္းမေတြလည္းပါသည္။
အၾကမ္းအားျဖင့္ အသက္(၅၀)ေက်ာ္အရြယ္မ်ားႏွင့္ ပင္စင္စားမ်ားျဖစ္သည္။ ဖဲကစားနည္းမွာ တစ္ခ်ပ္ေမွာက္ျဖစ္ၿပီးေၾကးကလည္း ႀကီးသည္။
ကစားနည္းအရ ႏိုင္ပံုမေပၚလွ်င္ ေစာေစာစီးစီးေဘးထြက္၍ ရသည္။ ကံစမ္းလုိသူမ်ားက
ဖဲစိတ္မႊန္၍ ေငြေမ်ာေတာ့ ေငြနဲ႔လုိက္ၾကသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ စိန္ေကာင္း၊ ေက်ာက္ေကာင္းေရာင္းရာတြင္
ေဆး႐ုိးသည္ကတစ္ေမွာင့္ဆုိသလုိ ေအာက္ျပဳတ္သမားႏွင့္လည္း ေတြ႕ရသည္။ ေအာင့္သီးေအာင့္သက္ ျဖစ္ကာ
ပင့္၍ခြပ္သည္ကုိ ခံရၿပီး စင္ေပၚက ျပဳတ္က်သည္မ်ားလည္းရွိသည္။ ဖဲေ၀ၿပီးသည္ႏွင့္ မ်က္ႏွာထားေတြ
ေျပာင္းၾကသည္။ ဟန္ေဆာင္တတ္ျခင္းသည္ တစ္ခ်ပ္ေမွာက္ကစားနည္းအတြက္ ပညာတစ္မ်ဳိးပင္။ ဟန္ေဆာင္ေကာင္းသူမ်ားေၾကာင့္ပါ
သြားသည္လည္း ရွိသည္။
ဒီအလွည့္ေတာ့ အေပၚစီးကျဖစ္ေၾကာင္းသိသျဖင့္ ခပ္က်ယ္က်ယ္ေလးေအာ္လုိက္မိသည္။
" ႐ွိဴး "။ ခဏၿငိမ္သြားၿပီး တစ္ေယာက္ေျပး၍ သံုးေယာက္လိုက္သည္။ သၾကၤန္အေျမာက္အထင္ႏွင့္
မေၾကာက္ၾက။ အားလံုးလိုက္ျပီး၍ ဖဲလွန္ျပျပီးသာသူ စားရံုသာျဖစ္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ "ရဲေတြ လာေနျပီ" ဟုအသံထြက္လာသည္။ ႏိုင္သူကရံႈးသူေရွ႕ရိွေငြအားလံုးလိုက္သိမ္းသည္။ဖ်ာေအာက္မွာ
သိမ္းထားသည့္ ေငြစကၠဴအခ်ဳိ႕ အစထြက္ေနရာသုိ႔ လက္ေရာက္သြားသည္။ " ဖ်ာေအာက္က မပါဘူးေလ၊ သူနဲ႔မဆုိင္ဘူး။ " ရဲမ်ားေရာက္ရွိခ်ိန္
ဟိတ္ဟန္ေကာင္းေသာ ရွိဴးသမားမ်ား ပံုမပ်က္။ ျပန္ခ်ိန္တန္ ေတာ့ ရဲေတြျပန္သြားၾကသည္။
လူႀကီးအရြယ္
လူႀကီးတစ္ဦး အာေပါင္အာရင္းသန္သန္ ျဖင့္ မုိက္က႐ုိဖုန္းကုိင္ကာ မဲဆြယ္စကားေျပာလ်က္
ရွိသည္။ သူေျပာသည့္စကားကုိ အႏွစ္ခ်ဳပ္လွ်င္ သူမ်ားမေကာင္းေၾကာင္း၊ ကုိယ့္ေကာင္းေၾကာင္းသာျဖစ္သည္။
ဘယ္ေလာက္ေတာ္ေၾကာင္း၊ တတ္ေၾကာင္း၊ ကၽြမ္းက်င္ေၾကာင္း၊ ေလွ်ာေမြးကိုဗာရာဏသီခ်ဲ႕လ်က္ရိွသည္။
သူ႔ကိုေထာက္ခံသူမ်ား လက္ခုပ္လက္၀ါးတီးျပီး အမ်ားစုက ႏွာေခါင္း႐ႈံ႕ၾကသည္။ သုိ႔ရာတြင္
အရွိန္မသတ္ႏုိင္၊ ႀကံဳတုန္းလုပ္ထား(လုပ္စား)ရေပမည္။
ဟုတ္တာမဟုတ္တာအပထားၿပီး ၾကမ္းပုိးကလိပ္ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္။ အိမ္ ျပန္ေရာက္လွ်င္
ကုိယ္ေျပာခဲ့သည့္စကားမ်ား လက္ေတြ႕က်မက် စဥ္းစားရန္ လုိေပလိမ့္မည္။ ေလထဲတုိက္အိမ္ေဆာက္သည့္
အစီအမံမ်ားသည္ သူေသသည့္တုိင္ အေကာင္အထည္ေပၚလာရန္ အေၾကာင္းမျမင္ေပ။ ထုိလူႀကီးသည္ အေတြအႀကံဳမ်ားသူျဖစ္၍
ေအာက္သက္ေက်မည္ဟု ယူဆစရာရွိသည္။ သုိ႔ရာတြင္ သူ႔ေၾကာင့္ ေအာက္
သုိ႔ရာတြင္ သူ႕ဆီကယူရမည့္ပညာတစ္ခုကား ေခတ္အဆက္ဆက္ကုလားထုိင္မေပ်ာက္ေအာင္
ေနတတ္ျခင္းပင္။ လုပ္စားေတာ့ မုိးေခါင္၊ ခုိးစားလုိ႔ ေခြးေဟာင္ မခံရသည့္ လူစားမ်ဳိးတြင္
တစ္ဦးအပါအ၀င္ျဖစ္သည္။ ဒီတစ္ခါ ထုိလူႀကီးႏွင့္ၾကံဳလွ်င္ေမးခြန္းတစ္ခု ေမးၾကည့္ရေပမည္။ ကံကံ၏ အက်ဳိးကုိ ယံုသလားဟု။ လူတုိ႔သည္ ေမြးဖြားၿပီးေနာက္
ငယ္ရာမွႀကီး၊ ႀကီးရာမွအုိနာေသၾကရသည္။ ဆရာေတာ္ တစ္ပါးရွင္းျပဖူးသည့္ ပုထုဇဥ္တုိ႔ ႀကိဳတင္မသိႏိုင္ေသာ ေသျခင္းႏွင့္သက္ဆုိင္သည့္
အရာငါးမ်ဳိးမွာ (၁) ေသမည့္အသက္အရြယ္၊ (၂) ေသမည့္အနာေရာဂါ၊ (၃) ေသမည့္အခ်ိန္၊ (၄) ေသမည့္ေနရာ၊
(၅) ေသလြန္ၿပီးေနာက္ျဖစ္ရမည့္ ဘံုဘ၀ဟူ၍ျဖစ္သည္။ သမုိင္းေရးၾကသူမ်ားကုိယ္တုိင္ သမုိင္းတရားခံအျဖစ္
မခံသင့္ေၾကာင္း ေတြးမိပါသည္။
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment