ႀကိမ္လံုးကိုအနားေပး ကေလးပ်က္စီးေရး

ဒီေခါင္းစဥ္ကို ေရးဖို႔ က်ေနာ္ အေတာ္ စဥ္းစားခဲ့ရပါတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ အခုအခ်ိန္အခါမွာ နာမည္ႀကီးစာေရးဆရာေတြေရာ၊ ပညာတတ္အသုိင္းအ၀ုိင္းတစ္ခုလံုးပါ ႀကိမ္လံုးရဲ႕ အျပစ္ဋီကာအဖံုဖံုကို စီကာပတ္ကံုးနဲ႔ ခ်ဲ႕ကားေျပာဆိုေနၾကတဲ့အခ်ိန္အခါ သမယမို႔ပါပဲ။ ကေလးတို႔ကို ႀကိမ္လံုးနဲ႔ လံုး၀မရိုက္ သင့္ဘူး၊ နားလည္ေအာင္ ေျပာဆိုဆံုးမရမယ္၊ ႀကိမ္လံုးနဲ႔ ရိုက္ႏွက္ဆံုးမတဲ့ပညာေရးစနစ္ဟာ ဘာျဖစ္တယ္၊ ညာျဖစ္တယ္ဆိုၿပီး ေျပာဆိုေနၾကတဲ့ အလယ္မွာ သာမည္ေညာင္ည သေကာင့္သား ရူပ တစ္ေယာက္ဟာ ႀကိမ္လံုးဆန္႔က်င္ေရးသမားတုိ႔ရဲ႕ တစ္ဖက္ျခမ္းမွာ ထုိင္ဖို႔ အေတာ္စဥ္းစားလုိက္ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေသအခ်ာ စစ္ေၾကာၾကည့္လုိက္တဲ့အခါ လံုး၀ ဆိုတဲ့ တစ္ဖက္ပိတ္အေတြးေတြကို မႏွစ္ၿခိဳက္ႏုိင္ တာမို႔ အမုန္းခံၿပီး ဒီေဆာင္းပါးကို ေရးသားျဖစ္လိုက္ပါတယ္။ 

ႀကိမ္လံုးဆိုတဲ့အရာကေလးဟာ ကေလးတိုင္းအတြက္ လူမွန္းသိတတ္ခါစ အရြယ္ကတည္းက စတင္ သိကၽြမ္းခဲ့ရတဲ့ မိတ္ရင္းေဆြရင္းတစ္ေယာက္ပါ။ သို႔ေပမယ့္ ဒီအရာကို ကေလးေတြဟာ မိတ္ေဆြအျဖစ္ ႏွစ္ၿခိဳက္ခဲ့ၾကတာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ေၾကာက္ရြံ႕ခံ့ညားရတဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုအျဖစ္သာ ထာ၀စဥ္ ရႈျမင္ခဲ့ၾက တာပါ။ သူ႔ေၾကာင့္ပဲ သူတို႔ စာမက်က္ခ်င္ေသာ္လည္း စာအုပ္ကိုင္ခဲ့ရတယ္။ သူ႔ေၾကာင့္ပဲ သူတို႔ မလုိက္နာခ်င္တဲ့ စည္းကမ္းေတြကို လုိက္နာခဲ့ၾကရတယ္။ သူ႔ေၾကာင့္ပဲ သူတို႔ လိမၼာေရးျခားရွိခဲ့ၾကရတယ္။ မလုပ္ခ်င္တဲ့အရာေတြ အားလံုးနီးပါးကို အဲ့ဒါႀကီးကို ေၾကာက္လို႔ လုပ္ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ႀကီးျပင္းလာေတာ့လည္း စိတ္အလိုလိုက္ၿပီး ေက်ာင္းေျပးမိျပန္ေတာ့ သူနဲ႔ မိတ္ဖြဲ႕ရျပန္ေရာ။ အိမ္စာလုပ္ဖို႔ ေမ့ခဲ့ေလေတာ့လည္း သူနဲ႔ ႏွစ္ပါးသြားရျပန္တယ္။ စိတ္ ကစားစ အရြယ္ကေလးေတြမွာ ရည္းစားသနာကေလး ထားမိျပန္ေတာ့ တိုင္ေၾကာထူတဲ့သူေတြရဲ႕ စနက္နဲ႔ မိဘနား၊ ဆရာ့နား ျပန္ေရာက္ရတဲ့အခါမွာလည္း သူတို႔ မေတြ႕ခ်င္တဲ့ မိတ္ေဆြရင္းႀကီးနဲ႔ နီးနီးကပ္ကပ္ ဆံုေတြ႕ရျပန္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ႀကိမ္လံုးနဲ႔ ကေလးဘ၀ဆိုတာ စြယ္ေတာ္ရြက္လိုပဲ တြဲဖက္ႏွစ္ခု ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။ က်ေနာ္တို႔ ကိုယ္တိုင္ ငယ္စဥ္ဘ၀ေန႔ရက္မ်ားမွာ ႀကိမ္လံုးဆိုတဲ့အရာနဲ႔ ေန႔တိုင္းလိုလို ႏွစ္ပါးသြားခဲ့ရဖူးပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကိုယ္တိုင္ ငယ္ငယ္ဘ၀မွာ အေတာ္ေပခဲ့ဖူးတဲ့ ကေလးဆိုးေလးေတြ ျဖစ္ခဲ့ဖူးၾကတာကိုး။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကေလးဆိုးကေလးေတြျဖစ္တဲ့ က်ေနာ္တို႔အတြက္ေတာ့ မိဘဆီက ႀကိမ္လံုးနဲ႔ ဆရာ့ဆီကႀကိမ္လံုးတို႔ဟာ မိတ္ရင္းေဆြရင္းေတြ ျဖစ္ေနေတာ့တာေပါ့။ 

လူလားေျမာက္လာခဲ့လို႔ မိတ္ရင္းေဆြရင္းႀကီးနဲ႔ အၿပီးတုိင္ ႏႈတ္ဆက္ရၿပီလို႔ သတ္မွတ္လို႔ရတဲ့ အခ်ိန္အခါမွာ ဒီအေၾကာင္းေတြကို ျပန္ေျပာင္းစဥ္းစားမိခဲ့တယ္။ ကိုယ့္အေပၚ တစ္ေလွ်ာက္လံုး နာက်င္ေစခဲ့တဲ့ သူ႔ကို ငါ့ရင္ထဲမွာ အမုန္းတရားေတြ ရွိခဲ့သလားေပါ့။ ေနာက္ၿပီး ကိုယ့္ကို နာက်င္မႈေ၀ဒနာေတြ ခံစားရေအာင္ အဲ့ဒီပစၥည္းကို အသံုးျပဳၿပီး ဆံုးမခဲ့ေလတဲ့ မိဘ၊ဆရာတို႔အေပၚမွာေရာ အဲ့ဒီအေၾကာင္းျပန္ေတြးမိရင္ စိတ္နာမႈတစ္စံုတစ္ရာမ်ား ျဖစ္တည္လာေလသလားေပါ့။ လံုး၀( လံုး၀ ) မျဖစ္တည္လာခဲ့ပါဘူး။ စိတ္နာမႈရဲ႕ တစ္ဖက္ျခမ္းက လြမ္းဆြတ္တသမႈ ေ၀ဒနာကေလးေတာင္ ျဖစ္တည္လာခဲ့ေသးတာကို အံ့ၾသစြာ ေတြ႕ရွိလိုက္ရပါေတာ့တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ အဲ့ဒီလို ျဖစ္ရတာလဲဆိုတာကို စစ္ေၾကာေလ့လာၾကည့္လုိက္ေတာ့ အေျဖတစ္ခုကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သိလိုက္ရပါတယ္။ ကိုယ့္အေပၚကို နာက်င္မႈေတြ ေပးခဲ့ေလတဲ့ မိဘ၊ဆရာေတြအေပၚမွာ စိတ္နာမႈမျဖစ္ဘဲ လြမ္းဆြတ္မႈသာ ျဖစ္ေနရတဲ့အေၾကာင္းက သူတို႔ကို ျပစ္မွားမိလိုက္ရင္ ငရဲႀကီးမွာ ေၾကာက္တာေၾကာင့္ေတာ့ မဟုတ္တာ ေသခ်ာပါတယ္။ သူတို႔ေပးခဲ့တဲ့ နာက်င္မႈအနည္းငယ္ထဲမွာ သူတုိ႔ရဲ႕ ေစတနာေတြ၊ ေမတၱာေတြ၊ ကရုဏာေတြ ထာပနာထားတယ္ဆိုတာကို အခုအခ်ိန္မွာ ပိုမို ရွင္းလင္းစြာခံစားသိရွိလိုက္ရလို႔ပါပဲ။ 

လူဆိုတာ ကိုယ့္အေပၚ နာက်င္မႈေတြ ေပးလာခဲ့ရင္ အဲ့ဒီနာက်င္မႈအေပၚ ၾကည္ျဖဴစြာ လက္ခံႏုိင္စြမ္းမရွိပါဘူးရယ္လို႔ အမ်ားက လက္ခံထားၾကပါတယ္။ ဒါဆို က်ေနာ္တစ္ခု တင္ျပၾကည့္ပါမယ္။ အကယ္၍ က်ေနာ္က သတင္းစာကေန ေၾကာ္ျငာတစ္ခု ထည့္လုိက္ၿပီ ဆိုပါစို႔။ အဲ့ဒီေၾကာ္ျငာမွာ ဒီလိုစာသားကေလး ေဖာျ္ပထားမယ္။ ဘာလဲဆိုေတာ့ “ မိမိႏွင့္အတူ လက္ေ၀ွ႔ေလ့က်င့္ရန္ လူတစ္ေယာက္အလိုရွိသည္။ လစာေကာင္းေကာင္း ခ်ီးျမွင့္မည္ျဖစ္သည့္အျပင္ မိမိ၏ လက္သီးခ်က္ကို ခံရပါက တစ္ခ်က္ခံလိုက္ရတုိင္း ေငြတစ္ေသာင္း ေလ်ာ္ေၾကးထပ္မံေပးအပ္သြားမည္ျဖစ္သည္” ဆိုတဲ့ စာသားကေလးပါ ။ အဲ့ဒီေၾကာ္ျငာေၾကာင့္ အလုပ္လာေလွ်ာက္မယ့္သူဟာ ေျမာက္ျမားစြာ ရွိလိမ့္မယ္ဆိုတာ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ ေလာင္းေၾကးထပ္ၿပီးေတာင္ ေျပာရဲပါသဗ်ာ။ ဘာေၾကာင့္လဲလို႔ စစ္ေၾကာၾကည့္ရင္ ကိုယ္နာက်င္မယ့္ ေ၀ဒနာထက္ ကိုယ္ရမယ့္ အက်ိဳးခံစားခြင့္က ပိုမ်ားေနလို႔ အဲ့ဒီ နာက်င္မႈကို ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴနဲ႔ ခံလိုၾကတာဆိုတဲ့ အေျဖထြက္လာပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔အေနနဲ႔ မိဘဆရာေတြရဲ႕ ရိုက္ခ်က္ေတြကို လြမ္းဆြတ္ၾကတယ္ဆိုေပမယ့္ ဆရာတိုင္း၊ မိဘတိုင္းရဲ႕ ရိုက္ခ်က္တိုင္းကိုေတာ့ လြမ္းဆြတ္ၾကတာမဟုတ္ပါဘူး။ ေစတနာျပည့္၀လြန္းၾကတဲ့ မိဘ၊ ဆရာေတြရဲ႕ ကရုဏာေဒါသကို အရင္းတည္ၿပီး ျဖစ္တည္လာခဲ့ၾကတဲ့ ရိုက္ခ်က္ကေလးေတြကိုပဲ လြမ္းဆြတ္ၾကတာပါ။ ဘာ့ေၾကာင့္လြမ္းဆြတ္ၾကတာလဲဆိုေတာ့ အဲ့ဒီရိုက္ခ်က္ကေလးေတြရဲ႕ ပဲ့ကိုင္ေပးမႈေၾကာင့္ ပစၥဳပၸန္ကာလမွာ ရရွိခံစားေနရၿပီျဖစ္တဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးေတြဟာ သူတို႔ေၾကာင့္ နာက်င္ခဲ့ရတာေတြထက္ အဆမတန္ မ်ားျပားေနၿပီ ျဖစ္လို႔ပါပဲ။ က်ေနာ္တို႔ မပ်က္စီးခဲ့ရတဲ့အေၾကာင္းအရင္းေတြထဲမွာ မိဘဆရာေတြရဲ႕ ကရုဏာရိုက္ခ်က္ေတြဟာ အဓိက အခ်က္တစ္ခုအေနနဲ႔ ပါ၀င္ခဲ့တယ္ဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ ျငင္းႏုိင္ၾကမလားဗ်ာ။

ဒါဆို အခုအခ်ိန္မွာ အားလံုးနီးပါးဟာ ႀကိမ္လံုးဆန္႔က်င္ေရး အေၾကာင္းအရာႀကီးအေပၚမွာ ဘာ့ေၾကာင့္ အာရုံစုိက္ေနၾကရတာပါလဲ။ ရွင္းပါတယ္။ ႀကိမ္လံုးကို အလြဲသံုးစားလုပ္လာၾကတဲ့ သူေတြေၾကာင့္ပါပဲ။ ေရွးယခင္က သူေတြဟာ စာေပဗဟုသုတမွာ ေမြ႕ေလ်ာ္ၾကတဲ့သူမ်ားၾကတယ္။ စဥ္းစားေတြးေတာတတ္သူ မ်ားၾကပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူတို႔ဟာ ႀကိမ္လံုးကို ဘယ္အခ်ိန္အသံုးျပဳသင့္တယ္၊ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ႀကိမ္လံုးကို အသံုးမျပဳသင့္ဘဲ အက်ိဳးအေၾကာင္းျပဆိုၿပီး ဆံုးမသင့္တယ္ဆိုတာကို အေသအခ်ာ သိရွိနားလည္ၾကသူ မ်ားခဲ့ၾကပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး သူတို႔ဟာ ႀကိမ္လံုးကို ကေလးသူငယ္ႏွိပ္စက္ေရး ကိရိယာတစ္ခုထက္ ျပဳျပင္ေရး ၾကားခံကိရိယာအျဖစ္သာ အသံုးျပဳခဲ့ၾကတာပါ။ ဒီလို ပညာဥာဏ္ႀကီးျမတ္ၾကတဲ့ လူႀကီးသူမေတြရဲ႕ ျပဳျပင္ေရး ႀကိမ္လံုးေတြေအာက္မွာ လူလားေျမာက္ခဲ့ရတဲ့သူေတြဟာ သူတစ္ပါးထက္ ပိုမို ထူးခၽြန္ၾကပါတယ္။ ပိုမို စည္းကမ္းေသ၀ပ္ၾကပါတယ္။ ပိုမို ကိုယ္က်င့္တရားေကာင္းၾကပါတယ္။ ဒါယခင္ ဆယ္စုႏွစ္မ်ားဆီက ပံုရိပ္ေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အခုေခတ္မွာေတာ့ ႀကိမ္လံုးဆိုတာ အသိတရားနည္းပါးသူေတြရဲ႕ ေဒါသေပါက္ကြဲရာ ၾကားခံပစၥည္း၊ ေလာဘႀကီးသူေတြရဲ႕ ေငြညွစ္ယူရာ ၾကားခံပစၥည္း၊ အညိွဳးႀကီးသူေတြရဲ႕ အာသာေျဖစရာ ၾကားခံပစၥည္းအျဖစ္ တန္ဖိုး ေလ်ာ့က်သြားခဲ့ရၿပီျဖစ္လို႔ အဲ့ဒီအျဖစ္ကို မခံစားႏုိင္ၾကေလတဲ့ ပညာတတ္ အသိုင္းအ၀ိုင္းက ဒီအရာအေပၚ ဆန္႔က်င္ေရးစိတ္မ်ား ပိုမို အားေကာင္းလာခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္ဟန္တူပါတယ္။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ ႀကိမ္လံုးအေပၚ အဲ့ဒီလို အလြဲသံုးစားလုပ္ေနျခင္းကို လံုး၀ ဆန္႔က်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကေလးေတြကို ႀကိမ္လံုး လံုး၀ မသံုးဘဲ အက်ိဳးအေၾကာင္းနဲ႔ပဲ ဆံုးမရမယ္ဆိုတာကလည္း လက္ရွိ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ အေနအထားနဲ႔ က်င့္သံုးဖို႔ မျဖစ္ႏုိင္ေသးတဲ့ စနစ္တစ္ခုလို႔ ယူဆတာေၾကာင့္ ႀကိမ္လံုး ရာႏႈန္းျပည့္ဆန္႔က်င္ေရး အယူအဆကို က်ေနာ္ လံုး၀ လက္မခံပါဘူး။

က်ေနာ္တို႔လို အေရွ႕တိုင္းမေျပာပါနဲ႔။ အေနာက္တိုင္းမွာေတာင္ Spare the rod, Spoil the child (ႀကိမ္လံုးကို အနားေပး၊ ကေလးပ်က္စီးေရး) ဆိုၿပီး ေဆာင္ပုဒ္တစ္ခုရွိေၾကာင္း ဆရာႀကီး ဦးေအာင္သင္းေရးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းဆရာ စာအုပ္မွာ မွတ္သားခဲ့ရဖူးပါတယ္။ ႀကိမ္လံုးနဲ႔ ႏွိပ္စက္ကလူျပဳမူတာကိုေတာ့ က်ေနာ္လည္း အားမေပးေပမယ့္ ကေလးေတြရဲ႕ စာရိတၱနဲ႔ စည္းကမ္းေသ၀ပ္မႈအတြက္ ႀကိမ္လံုးကို တစ္ခါတစ္ရံေတာ့ အသံုးျပဳသင့္တယ္လို႔ ထင္ျမင္ယူဆမိပါတယ္။ ဆရာႀကီးဦးေအာင္သင္းရဲ႕ စာအုပ္ထဲမွာ ဆက္လက္ေဖာ္ျပ ထားခဲ့ပါေသးတယ္။ ရိုက္ျခင္းရဲ႕ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈဟာ ရိုက္တဲ့သူရဲ႕ ေစတနာေမတၱာေပၚမွာ အရင္းခံ ပါတယ္တဲ့။ ရိုက္တဲ့သူက ေစတနာနဲ႔ ရိုက္တာလား ၊ အညိွဳးထားၿပီးရိုက္တာလားဆိုတာ ကေလးေတြက ႏွလံုးသားနဲ႔ သိရွိနားလည္ႏုိင္ပါတယ္တဲ့။ တကယ့္ေစတနာအရင္းခံနဲ႔ ရိုက္ႏွက္ဆံုးမခဲ့တဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမေတြဆို ကေလးေတြက မမုန္းတဲ့အျပင္ ႀကီးျပင္းလာတဲ့အခါမွာ လြမ္းဆြတ္မႈေတာင္ ျဖစ္ေသးပါတယ္လို႔ ေဖာ္ျပထား ပါတယ္။ က်ေနာ္ ဆရာႀကီးရဲ႕ အဆိုကို ရာႏႈန္းျပည့္လက္ခံမိပါတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ က်ေနာ့္ကို ရိုက္ႏွက္ဆံုးမခဲ့ဖူးေလတဲ့ က်ေနာ့္ဆရာမအခ်ိဳ႕ကို ယေန႔ထက္တိုင္ လြမ္းဆြတ္ေနမိလို႔ပါပဲ။ သူတို႔ရဲ႕ ေစတနာရိုက္ခ်က္ေတြေၾကာင့္ က်ေနာ္ ေက်ာင္းတက္မွန္ခဲ့တယ္။ စာပံုမွန္က်က္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ သူတို႔ ေစတနာ ရိုက္ခ်က္ေတြရဲ႕ လမ္းျပမႈေၾကာင့္ က်ေနာ္ဟာ တကၠသိုလ္၀င္တန္းစာေမးပြဲကို ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္ ေအာင္ျမင္ ခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ မိဘဆရာေတြဟာ မိမိတို႔ရဲ႕ ရင္ထဲက ေမတၱာေစတနာစိတ္အေပၚ လိပ္ျပာသန္႔ခဲ့ရင္ ကေလးေတြအေပၚမွာ သင့္ေတာ္တဲ့ ရိုက္ႏွက္ဆံုးမမႈမ်ိဳးကို ျပဳလုပ္ထုိက္တယ္လုိ႔ က်ေနာ္ ယူဆမိေၾကာင္းပါ။

ေဒါက္တာရူပ