ကေလးကစားနည္း

႐ံုးပိတ္ရက္တစ္ရက္ မေတြ႕တာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕အိမ္ကို အလည္သြားေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ညီငယ္ေထြး ဖိုးသားတစ္ေယာက္ စိတ္ဆိုးေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ေဘးနားမွာလည္း ကစားစရာ စက္႐ုပ္၊ ေကာ္ေသနတ္၊ စစ္သားအ႐ုပ္၊ ေဂၚဇီလာအ႐ုပ္စသျဖင့္ ကေလးအမ်ားစုႀကိဳက္တဲ့ အ႐ုပ္ေလးေတြ က ျပန္႔က်ဲေနပါတယ္။ သူ႔အစ္ကိုကေတာ့ ipad တစ္လံုးနဲ႔ အလုပ္႐ႈပ္ေနေလရဲ႕။ စကားစရွာၿပီး ဖိုးသား ကိုေျပာလိုက္တယ္။ ဖိုးသား ဘာေတြစိတ္ဆိုးေနတာလဲကြ။ ဦးေလးကိုေျပာပါဦးဆိုေတာ့ ဟို ipad ကိုမေပး လို႔တဲ့။ ဖိုးသားက ငါးႏွစ္ပဲရွိေသးတာေလ။ ipad ႀကီး ဘာလုပ္ဖို႔လဲ။ အ႐ုပ္နဲ႔ ကစားေပါ့ဆိုေတာ့ ဟင့္အင္း အဲ့ဒီ ipad ႀကီးနဲ႔ ဂိမ္းကစားခ်င္တာတဲ့။ အဲ့ဒါနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းကို မင္းကလည္း ကေလးကကစား ခ်င္တာ ေပးလိုက္ပါကြာ။ ငါနဲ႔ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္သြားမယ္။ ျပန္လာမွယူဆိုေတာ့ မေပးခ်င္ေပးခ်င္နဲ႔ သူ႔ညီကိုေပးၿပီး ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ လိုက္လာတယ္။

လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေရာက္ေတာ့ “မင္း ဘာသိလို႔လဲ။ ကေလးက တစ္ေနကုန္ကို ipad နဲ႔ ဂိမ္းကစားေရာကြ။ အားကုန္ရင္ေတာင္ သူ႔ဘာသာသူ အားသြင္းႀကိဳးယူ အားျပန္သြင္းၿပီးကစားတာ။ ငါကမေပးခ်င္လို႔ မဟုတ္ဘူး။ ဘာမွမသိေသးတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္က ဒီလိုကြန္ပ်ဴတာ ဂိမ္းကစားနည္းေတြကို စြဲလမ္းသြားမွာစိုးလို႔တဲ့” ေျပာၿပီးေတာ့ သူလည္း လက္ဖက္ရည္မွာေသာက္ရင္း အခုေခတ္ကေလးေတြ အ႐ုပ္ေတြ တူတူပုန္းတမ္းေတြ မကစားေတာ့ဘဲ ဖုန္း၊ အင္တာနက္ လက္ပ္ေတာ့ေတြနဲ႔ ဂိမ္းကစားတာကို ပိုမိုႏွစ္သက္လာတဲ့အေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ေျပာျဖစ္ပါတယ္။

သူေျပာတာလည္း မမွားပါဘူး။ ေခတ္ရဲ႕ ေျပာင္းလဲမႈ သေဘာတရားအရ အခုေခတ္ကေလးေတြဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ငယ္ငယ္ကလို စြန္လႊတ္၊ ဂ်င္ေပါက္၊ ေဂၚလီပစ္၊ အ႐ုပ္ေထာင္ပစ္တာမ်ဳိးေတြ၊ တူတူပုန္းတမ္းကစားတာေတြ စိတ္သိပ္မဝင္စားေတာ့ပါဘူး။ touch ဖုန္း၊ tablet၊ ipad ေတြထဲက ဂိမ္းေတြကစားရတာကို ပိုမိုႏွစ္သက္လာပါတယ္။ ကြ်မ္းကြ်မ္းက်င္က်င္လည္း ကစားတတ္ပါတယ္။ ကေလးတင္မကပါဘူး။ အရြယ္ေရာက္ၿပီးသား ေယာက်္ား၊ မိန္းမေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း android ဂိမ္းေတြ ကစားတာကို ေတြ႕လာရပါတယ္။ အရင္ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုစြန္းေလာက္က play station စက္ႀကီးေတြလို ထုထည္ႀကီးေတြနဲ႔ အိမ္မွာပဲထားၿပီး ကစားရတာမ်ဳိး မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ဖုန္းထဲထည့္ၿပီး သယ္ေဆာင္ရတာ လြယ္ကူတဲ့အတြက္ လူအမ်ားစုက သေဘာက်လာပါတယ္။ ဂိမ္းကစားတာ အပ်င္းေျပ႐ံုေလာက္ပဲဆိုရင္ေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ ဦးေႏွာက္ကိုလည္း သြက္လက္ေစပါတယ္။ စဥ္းစားမႈအားကိုလည္း တိုးျမင့္ေစႏိုင္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အပ်င္းေျပတာကိုေက်ာ္လြန္ၿပီး အားတဲ့အခ်ိန္အားသလို touchscreen မွန္သားမ်က္ႏွာျပင္ကိုပဲ ပြတ္ေနရင္ေတာ့ စြဲလမ္းေနၿပီျဖစ္ပါတယ္။ ႐ံုး၊ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္၊ ကားမွတ္တိုင္၊ ဘတ္စ္ကားေပၚမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ လူငယ္လူရြယ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား တစ္ခါတေလ လူႀကီးေတြေတာင္ ပါပါတယ္။ ဒီမွန္သားမ်က္ႏွာျပင္ေလးကိုပဲ ပြတ္ေနၾကပါတယ္။ ဂိမ္းကစားရင္ကစား၊ မကစားရင္ facebook သံုးတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဂိမ္းကို စြဲလမ္းမႈ ျမင့္တက္လာတဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ အားလပ္ခ်ိန္မွာ မိသားစု၊ သူငယ္ခ်င္း၊ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြကို အခ်ိန္သိပ္မေပးႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ဂိမ္းထဲကိုပဲ အာ႐ံုေရာက္ေနပါေတာ့ တယ္။ ေတြးေတာၾကံဆမႈေတြလည္း အားနည္းလာပါတယ္။ က်န္းမာေရး႐ႈေထာင့္ကၾကည့္ရင္လည္း အဓိကအားျဖင့္ အာ႐ံုေၾကာ အားနည္းလာပါတယ္။ မ်က္စိေဝဒနာ ခံစားလာရပါတယ္။ စာဖတ္လို႔ မ်က္စိမႈန္တာဆိုရင္ ခံသာပါေသးတယ္။ ေနာက္ဆံုး တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ဂိမ္းထဲကေအာင္ျမင္မႈ level ေတြကို သာယာလာတဲ့အေလ်ာက္ ျပင္ပေလာကမွာ ေအာင္ျမင္မႈ level ကေတာ့ က်ဆင္းလို႔လာပါ တယ္။ ႏိုင္ငံျခားမွာဆိုရင္ ဂိမ္းေၾကာင္ေၾကာင္ၿပီး လူသတ္မႈက်ဴးလြန္တာေတြေတာင္ ၾကားဖူးပါတယ္။

ဒါေတြဟာ ဂိမ္းကိုစြဲလမ္းတာေၾကာင့္ ၾကံဳလာရတဲ့ ဆိုးက်ဳိးေတြျဖစ္ပါတယ္။ လူႀကီးေတြေတာင္ စြဲလမ္းလာတဲ့ ဂိမ္းကို ကေလးေတြလည္း ႏွစ္သက္မယ္ဆိုတာ ေျပာဖို႔ေတာင္ မလိုပါဘူး။ sniper/DDay လို အပစ္အခတ္ ဂိမ္းေတြ၊ zombie လို သရဲဂိမ္းေတြကို ကေလးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သေဘာက်ၾကပါတယ္။ ဘယ္ကေလးမွ အပင္ပန္းခံၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္ကလို က်ိဳက္ထီး႐ိုးေသနတ္နဲ႔ အျပင္မွာ ေသနတ္ပစ္ တိုင္း မကစားေတာ့ ပါဘူး။

႐ုပ္ဝတၳဳပစၥည္း တိုးတက္လာတဲ့ ေခတ္ကာလမွာေတာ့ ေခြ်းသံတရႊဲရႊဲနဲ႔ ကေလးေတြ ကစားမွာကိုလည္း မိဘေတြက မျမင္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ အိမ္မွာေနရင္ ၿပီးေရာဆိုၿပီး ေခတ္မီစက္ပစၥည္း ဝယ္ေပးထား တာေၾကာင့္ ေခ်ာင္ပိတ္ေနတဲ့ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ကေလးငယ္ဟာ ဖုန္း၊ tablet၊ ipad ေတြရဲ႕ မွန္သား မ်က္ႏွာျပင္ေလး ကိုသာ ဖိႏွိပ္ကစားရင္း စုေပါင္းလုပ္ေဆာင္တတ္တဲ့ အက်င့္ေတြ တစ္စထက္ တစ္စ ေပ်ာက္လို႔လာပါတယ္။ ငါ့ျမင္းငါစိုင္း စစ္ကိုင္းေရာက္ေရာက္ဆိုတဲ့ ပံုစံမ်ဳိး ေတြ႕လာရပါတယ္။ တစ္ေယာက္တည္း ကစားတာမ်ားတဲ့ အခါ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ Confidence ရွိတယ္ဆိုတာထက္ ငါလုပ္မွငါရမယ္ဆိုတဲ့ အတၱဘက္ကို ကဲသြားမွာ စိုးရိမ္ရပါတယ္။ က်န္းမာေရးလည္း ထိခိုက္လာပါတယ္။

ကေလးကစားစရာဆိုတာ လူႀကီးတစ္ေယာက္အတြက္ အေရးမႀကီးဘူးလို႔ ထင္ရေပမယ့္ ကေလး တစ္ေယာက္ အတြက္ေတာ့ အေရးႀကီးပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ကေလးငယ္ဘဝကို ျပန္ျမင္ေယာင္ ၾကည့္ပါ။ ကစားစရာ တစ္ခုခုကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ စြဲလမ္းႏွစ္သက္ခဲ့ပါတယ္။ စြဲလမ္းႏွစ္သက္စိတ္ေၾကာင့္ အဲ့ဒီကစားစရာေလးနဲ႔ပဲ ကစားေနသလို အခုေခတ္ ကေလးေတြကလည္း၊ ipad ေတြ handset ေတြကို ကစားစရာတစ္ခုလိုသာျမင္ၿပီး စြဲလမ္းႏွစ္သက္ေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒီလိုႏွစ္သက္လာတာနဲ႔အမွ် စိတ္ပညာအရၾကည့္ရရင္ သူ႔ရဲ႕ကိုယ္ပိုင္ ကမၻာေလးမွာ ေပ်ာ္ေနတာေၾကာင့္ အထီးက်န္စိတ္က မဖိတ္ေခၚပဲ ေရာက္လာပါတယ္။

ေခတ္ကို မ်က္ျခည္မျပတ္ေစဖို႔အတြက္ ေခာတ္မီနည္းပညာသံုး ကြန္ပ်ဴတာ၊ အင္တာနက္နဲ႔ ရင္းႏွီးကြ်မ္းဝင္ဖို႔ ဆိုတာ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီလိုေခတ္မီနည္းပညာကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘယ္လိုအသံုးခ်မလဲဆိုတဲ့ အေပၚကိုေတာ့ မူတည္ပါတယ္။ ကေလးေတြကိုလည္း အခ်ိန္အကန္႔အသတ္တစ္ခု သတ္မွတ္ၿပီး သံုးေစသင့္ပါတယ္။ တန္ရင္ေဆး လြန္ရင္ေဘးျဖစ္တတ္ပါတယ္။

ကေလးငယ္ေတြဆိုတာ စီးဆင္းေနတဲ့ေရနဲ႔ သဏၭာန္တူပါတယ္။ ကေလးေတြကို ေခတ္မီနည္းပညာ အသံုးျပဳထားတဲ့ ဂိမ္းေတြၾကားမွာ ေခ်ာင္ပိတ္လိုက္တာဟာ စီးဆင္းေနတဲ့ေရကို ပိတ္လိုက္တာနဲ႔ တူပါတယ္။ စီးဆင္းေနတဲ့ေရကို ေရကာတာပိတ္ၿပီး ရပ္တန္႔သြားေစရင္ေတာ့ စီးဆင္းမႈကင္းတဲ့ ကန္ေရ ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။ မၾကာမီအခ်ိန္အတြင္းမွာ ေရညိႇတက္လာပါလိမ့္မယ္။ တက္ေနတဲ့ေရညႇိကုိ မဖယ္ရွားဘဲ ဆက္ထားတဲ့အခါ ေရပုပ္လာပါလိမ့္မယ္။ ညစ္ပတ္နံေစာ္ၿပီး သံုးသူမရွိ ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ စီးဆင္းေနတဲ့ေရကို ျမစ္အျဖစ္သာ ေျပာင္းလဲပါေစ။ သဲေသာင္ေတြထြန္းတဲ့ အခါလည္း တူးေပးပါ။ သဘာဝအတိုင္းသာ သူလိုရာကို ဆက္လက္စီးဆင္းပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳလိုက္ပါတယ္။

(ေဆာင္းပါးရွင္ - ကိုထက္)